İki gün sonra mezuniyet töreni var. Ama biliyor musunuz? Eğer okulu daha bitirmeyen arkadaşlarim varsa şunu iyi bilin: Okuldaki herkes gerçek yüzünü en son yılınızda belli eder. Ve evet ben bunu en acı şekilde yaşadım.
Zaten en yakın arkadaşım diyebileceğim tek kişi vardı. İlk olarak bana fiziksel zarar verdi, sonra hastalanınca afettim. Yetmedi ikinci kez rahatsız etti, sonra hemen onun sadece acize zayıfa baş kaldırabilen ama konu zengin kişiye gelince hiç bir şey yapamayan korkak olduğunu öğrendim. Acizin tarafına geçip ona karşı çıktım ve kazandım. Tabi bu "aciz ve saf" dediğim kişi istediğim gibi birisi olmadi... olmasın zaten, ben haddini bilmeyene gerekeni yaptım ve mutluyum...
Arkadaşımdan koptugumdan beri kendime bakmaya başladım. Belki her gün mesajlaşmak için birisi yoktu, ve doğru, yalnız hiss ediyorum ama kendimi buldum. Kitabımı yazdım, sakin sakin hiç kimseye muhattap olmadan ya da kimse ile konuşmadan ödev yaptım, sakince şarkımı dinledim.
Oysa bu arkadaş dediğim insan ne kadar bencilmiş, ben bilememişim. Sadece her gün "ben, ben, ben" diye konuşuyordu ve bende mesela 30 dakika konuşsak 25 dakikasını onu dinleyerek geçiriyormuşum. Geç fark ettim.
Öğretmenimin işlerini yapmaya ve başka şeylere kafa dağıtmaya başladım. En ön sırada, yalnızım belki ama bunun intikam yeri de var.
Umarım intikam günü geldiğinde kimin kim olduğunu, o "acize zalim" kişi de ve onun arkasında duran destekçileri de hayatta olur...
Yani diyeceğim o ki, lütfen ilk kendinize bakın ve kimseye gerektiğinden fazla güvenmeyin