* Van Baerle hizmetkârlarına veda ederek evden çıktı ve kapıda bekleyenarabaya bindi.Van Baerle'yi sürekli gözleyip ihbar eden, Cornelius De Witte'nin bıraktığımektupları görüp onların gizli belgeler olduğunu tahmin eden Boxtel'denbaşkası değildi. Amacı onu tutuklatıp yetiştirmekte olduğu siyah lâle soğanınıele geçirmekti.Boxtel, Van Baerle tutuklandıktan sonra onun evine gizlice girip limonluktasiyah lâle soğanlarını tüm aramasına karşın bulamadı. Kendi kendine:"Herhalde Van Baerle giderken lâle soğanlarını yanında götürdü," diyedüşündü. Ve onu izlemeye karar verdi.Kalabalık, Cornelius ve John De Witte'yi hapishanede ararken Rosa ile babasımerdivenin altındaki bir odaya gizlenmişlerdi. Adamlar hapishaneyi terkettikten sonra saklandıkları yerden çıktılar. Vakit gece yarısıydı. O biradakapıya bir araba yanaştı ve Van Baerle arabadan indirilip, içeriye alındı.Subay, gardiyan Gryphus'a:"Bu adam De Witte'lerin arkadaşlarından biri," dedi. Gryphus:"Witte'lerin dostu ha! O halde onu da aynı hücreye koyalım."Rosa, babasıyla birlikte Van Baerle'ye yol gösterirken, bir yandan da bu kibargörünüşlü adamı buraya düşüren nedeni merak ediyor, ona acıyordu.Sonunda hücreye geldiler.Gryphus köşedeki tahtadan yapılmış sediri göstererek:"İşte yatağın burası," dedi. Sonra kapıyı kapattı. Rosa'nın tuttuğu lâmbanınışığı kaybolunca her yer karardı. Van Baerle yattığı yerin penceresinden birsüre yıldızları seyretti. Sonra derin bir uykuya daldı.Yavaş yavaş belirmeye başlayan grimsi aydınlık güneşin doğmak üzereolduğunugösteriyordu. Van Baerle yattığı yerden kalkıp demirli pencereye gitti.Avlunun sonundaki ağaçta iki ceset sallanıyordu, üzerlerine bir kâğıtiliştirilmişti. Kâğıtta iri harflerle şunlar okunuyordu:"CORNELİÜS VE JOHN DE WİTTE HALK DÜŞMANLARI"Yazıyı okuyan Van Baerle elinde olmadan bağırdı. Onun bağırması üzerineGryphus hücrenin kapısında belirdi:"Sabahın bu erken saatinde niçin gürültü ediyorsun? Kes sesini!" diyesöylendi.Van Baerle ağaçta sallanan iki cesedi gösterip:"Yazdıkları mektuplar onların bu hale gelmelerine neden oldu. O mektuplarısaklayanın sonu da böyle olabilir," dedi.Gryphus, yanıt vermeden kapıyı kapatıp gitti.Van Baerle okluğu yere çöküverdi. Neden sonra toparlanıp kalktığındaceketinin cebinden lâle soğanlarını çıkardı.Tüm çabaları boşa gitmişti! Burada ne toprak, ne de güneş ışığı vardı. SiyahLâleyi yetiştirmesi artık olanaksızdı.Akşam üzeri Gryphus, Van Baerle'nin yemeğini getirdi. Tam kapıyı açtığısırada ayağı kayıp yere düştü. Kolu kırılmıştı. Van Baerle bu durumu fırsatbilip kaçmayıdeneyeceğine ona yardım etmek amacıyla yanına gitti. O sırada Rosa dakoşarak geldi.Kız kötü bir şey olduğunu anlamıştı.Van Baerle, Rosa'ya:"Babanız kaza ile düşüp kolunu kırdı," dedi. "Ben ona yardım etmeyeçalışıyordum.""Siz doktor musunuz?""Evet, bir zamanlar doktordum."Bu sözleri duyan gardiyan Gryphus:"Öyleyse kolumu yerine oturtabilirsin," dedi."Tabii. İki parça tahta ve biraz kumaş gerekecek. Kemik kırılmış..."Rosa koşarak istenilenleri getirdi.Van Baerle kemiği yerine yerleştirip sararken Gryphus acıyla inliyordu.Sonra bayıldı.Rosa, Van Baerle'ye:"Bu iyiliğinizi unutmayacağım. Ben de size yardım etmek istiyorum," dedi."De Witte kardeşler gibi sizi de asabilirler. Babam ayılmadan hemen buradankaçmalısıniz! Benimle gelin!"Van Baerle:"Hayır!" dedi. "Kaçtığımı öğrenirlerse başınız derde girer. Böyle bir hatayapamam."Rosa:"Yavaş, babam sizinle konuştuğumu duymamalı.""Neden?""Babam böyle konuştuğumu duyarsa bir daha yanınıza gelmeme hiçbirzaman izin vermez.""Yine benimle konuşmaya gelecek misiniz?""Evet."O sırada gözlerini açan Gryphus:"Meler konuşuyorsunuz?" diye kızını tersledi.Rosa:"Babacığım, bu bey dinlenmeniz gerektiğini söylüyor," diye karşılık verdi.Gryphus:"Ben de sana mahkûmlarla konuşmaman gerektiğini söylüyorum," dedi..YARGICIN KARŞISINDA...Ertesi gün Van Baerle yargıcın karşısına çıkartıldı. Sorgulamadan sonra,kararı beklemek üzere tekrar hücresine gönderildi.Hücresine getirildikten yaklaşık yarım saat hapishaneye gelip, yargıcın kararını bildirdi.geçmişti ki, bir Van Baerle başı kesilmek suretiyle ölüm cezasına mahkûm edilmişti.Cornelius Van Baerle ölüm kararını şaşkınlıkla dinledi.Görevli:"Son bir isteğin var mı?" diye sordu.görevli"Hayır, yok! Ama bu cezayı hak edecek ne suç işlediğimi bilmiyorum. İnfazne zaman?""Bugün!""Saat kaçta?""On ikide."Görevlinin yanında duran Rosa göz yaşları içinde Van Baerle'ye baktı. Subayhücrenin kapısını kapatıp oradan ayrıldı.Hücrenin kapısındaki demirli küçük pencereden bakan Van Baerle:"Ağlama Rosa," dedi.Bu sırada kilisenin saati on biri vurdu."Oh, acele etmeliyim," dedi Van Baerle.Sonra cebindeki üç lâle soğanı çıkardı ve Ro-sa'ya:"Tatlı kız," dedi. "Bu çiçekleri hep sevdim. Onlara gözüm gibi bakardım.Siyah lâle yetiştirmeye çalışıyordum. Şimdi bu soğanları sana veriyorum.Eğer onlarıyetiştirebilirsen alacağın para ödülü senin olsun.""Ama efendim!""İzin ver de konuşayım. Dünyada hiç kimsem yok! Son arzum senin vebenim adımla anılacak lâlelerin yetiştirilmesi... Rosa/Baerle Lâleleri! Banabir kâğıt getir. Sana bu ismi yazayım!"Rosa, koşarak oradan ayrıldı. Az sonra elinde bir kitapla geri döndü. ""Bu kitap arkadaşınız Cornelius De Witte'ye aitti. Buna yazabilirsiniz. Benokuma bilmem ama birine okutabilirim."Van Baerle, De Witte'ye ait İncil'in boş olan son sayfasına şunları yazdı."Ben Cornelius Van Baerle,Bugün 25 Ağustos 1672. Rosa Gryphus'a, büyük bir olasılıkla önümüzdekiMayıs ayında siyah olarak açacak üç lâle soğanını veriyorum. Bana verileceködülü o alacak. Lâlelerin Rosa/Baerle olarak anılmasını istiyorum. RosaGryphus'a da uzun ömür ve mutluluklar diliyorum."Van Baerle yazdıklarını Rosa'ya okuduktan sonra:"Kabul ediyor musun?" diye sordu."Hayır," dedi Rosa. "Bu parayı ben alamam."