Bir zamanlar bir çocuk bir kızı severmiş. Kızın göz kamaştırıcı bir güzelliği yokmuş ama o çocuk için kız herşeymiş. Çocuk kızla ilgili güzel hayaller kurar, geri kalan tüm hayatını o kızla geçirmeyi istiyormuş. Arkadaşları çocuğa:
"Sen niye o kızı çok düşünüyorsun böyle? O kız seni seviyormu yoksa sevmiyormu bunu bile bilmiyorsun, buna rağmen onunla ilgili hayaller kuruyorsun. Sen en iyisi git ve ona duygularını söyle. En azından onun sana karşı ne hissettiklerini öğrenirsin" diye pek çok kez söylemişler. Sonunda arkadaşlarının tavsiyelerine uyarak kıza açılmış. Kız çocuğun onu sevdiğini başından beri biliyormuş. Çocuk kıza duygularını söylediğinde kız onu reddetmiş. Bu olaydan sonra, oğlanın arkadaşları çocuğun hayattan bıkacağını, öfkesini soğutmak için alkol, ilaç.. vs alacağını sanmışlar. Aksine çocuk hiç strese girmemiş, çok rahatmış. Bu da tabi arkadaşlarını şaşırtmış. Onlar çocuktan neden üzgün olmadığını sorduklarında çocuk böyle cevap vermiş:
Ben neden kötü hissetlemiyim ki? Ben beni sevmeyen ve hiç bir zaman sevmicek olan birisini kaybettim. Bence bu hiç üzücü değil. Ama o onu tüm kalbiyle seven ve her zaman da onu sevecek olan insanı kaybetti...
Not: Gerçek aşka ulaşmak zordur. Seni gerçekten seven birinin kıymetini bil, onu asla kaybetme...