14 yaşındaydım, okula gidiyordum. Yaşıma göre çok zayıfdım. Bir gün annem ve babam beni hastaneye götürdü, doktor bana bir ilaç yazsın biraz büyüyeyim diye. Sonram o ilacı 14 gün kullandım. 15-ci gün anneme söyledim... Anne artık istemiyorum bu benim canımı yakıyor, (ilaç iyneydi) Annem söyledi... kızım bir tane kalmış hadi onuda vuralım, anneme kıyamadım peki dedim. Sonram okula gittim çok fena baş ağrılarım oldu. Öğretmenden izin aldım ve eve geldim. Anne benim başım çok ağrıyor dedim. Annemde dedi tamam hastaneye gidelim. Ama hastaneden önce Dedem gile gittik. Orda bir teyze vardı dediki... Hadi bunun tansıyonunu ölçelim, tansıyonumu ölçtü ve dediki bunu hemen hastaneye aparın tansıyonu kalkmış. Çok telaşla hastaneye gittik, analiz verdik. Analizin sonucu çıktı. Ve hemen aynı teyzenin yanına gittik, sonuca baktı ve dedi... Sonuç çok fena hemen çocuğu baku'ya aparın. (Bu arada biz Azerbaycan'danık) Çok acele, telaş ve korku içinde yola çıktık. Bakıya gittik... Ordada analiz verdik. Biz, hayatımızın bu kadar yıkılacağına inanmamışdık tabiki. Sonuç çıktı ve dedilerki hemen ameliyyat gerekli. Ve o zaman hayatımız yıkıldı 
Sonram ameliyyat oldum! Ameliyyatdan sonram doktorlar annem ve babama söylemiş... Hemen Narin dializ almalı. Bizde ne bilelim dializ ne. Sonram bizi başka bir hastaneye gönderdiler. Oraya gittik! Oraya giderken bana dediler Narin içeriye gelsin. Ben gittim giderken dedim Annemde gelsin, dediler hayır olmaz, tamam dedim. İçeriye giderken çok fazla hasta ve aparatlar gördüm. Çok korktum! Bazıları ağrıyodu, bazıları üzülüyodu. Benide görerken yazık yazık baktılar. Yine bilmiyorduk dializin ne olduğunu. Bana dediler Narin hadi uzan bende uzandım. Birde onu gördüm ki birşeyi boynumdan vurdular. O an acıyı hiss ettim, ve ağlamaya başladım. Sonram sinemi yardılar acıyı hiss ede-ede. Çok canım yandı çok ağladım. Anne anne diye bağırmaya başladım! Durun durun diye bağırmaya başladım ama durmadılar. Annemde dışarıda sesleri duymuş ve demiş. Vah vah bu kimin çocuğu. Tabi ordakılar bilmiş ki benim. Annem ve babam ne bilsinlermiş kendi çocukları. Sonram baktım ki kan var üzerimde. Yine ağladım durmadım. Annemi çağırdım. Sonram doktorlar demiş ki annesi çağırın gelsin. Annem içeri girerken beni gördü yıkıldı! Anne anne beni kurtlar diye bağırmaya başladım. Ama Annem ne yapsın elinden hiçbirşey gelmedi. Herkes ellerimi ve ayaklarımı tutmuş bırakmıyorlar beni. Sonram o aparat benim sineme koyuldu. Veee dializ... Ordan çok acı bir halde eve geldik sonram yine hastaneye gittik. Doktorlar dediki bir böbreğini götürdük o biride yok vaziyetinde. Ama böbrek nakli olmalı mutlaka. Tabi ki dializ götürmeliyim mutlaka. Sonram memleketimize döndük ve dializi orda götürmeye başladım! Ama ameliyat olmalıyım, başka çaresi yok tabiki! Bir kaç ay geçtikten sonram ben çok fenalaşdım kanım yoktu canımda. Kan lazımdı. Doktorlarda gence'den kan getizdirdi. Böbrek doktorunu aradık dediler hemen kan vurun yoksa çocuk elinizde kalıcak. Ama banada başkasının kanı olmazdı tabiki ama napalım yoksa ölücektim. Ve kanı vurdular. Sonram kendime geldim. Yine baku'ya gittik. Doktorum analiz cevaplarına baktı ve üzgün halde dediki... Ameliyyat olmaz taaki bu "panel" düşene kadar. Birde orda yıkıldık tabiki. Doktora sorduk, birşey yapamazmısınız ilaç falan. Hayır dedi! Panelin düşmeyini beklicez. Yine üzgün şekilde geri döndük. Aylar yıllar geçti haala canımdaki "panel" düşmedi. Kendime dedim "artık buraya kadar Narin kendinle yüzleş bu aparat senin hayatın artık" Hayatıma tamam dedim. Gün oldu kendimi öldürmek istedim ilaç içmek istedim. Artık bıkmışdım hayatdan. Ama o an Annem ve Babamın benim için yapdıklarını gördüm. Ve utandım kendimden. Sonram türkiyeye gittik antalyaya, belki orda birşey yaparlar dedik ama ordada sonuçlar neqativ çıktı Sonram istanbula gittik onlarda başaramadı. Napalım benimde kaderim buymuş... 5 yıl geçti kos koca 5 yıl. Yaşıtlarım erkenden okula giderken bende dialize gittim. Sonram bir gün teyzemin eşi bir kafede otururken bir İranlı beyefendiyi görmüş. O beyefendide insan makleri imiş. Yani azerilerden biri ameliyyat olucaksa onu götürüb iranlı doktorlarına teslim edib ameliyatını yapdırmağa yardım edermiş. Teyzemin eşide bununla konuşmuş benim durumumdan bahs etmiş. Oda demiş hemen aparalım o zaman. Sonram bizi aradı teyzemin eşi... Bize dediki hadi gidin o kişini bize ALLAH göndermiş belkide. Bizde artık hastalığımı kabul etmişdik. Babam... Hadi gidelim dedi. Tamam dedik! Gittik ve doktorlar... Biz bu işi başarıcaz size söz veriyorum dedi. Biraz umut oldu içimizde. 6 ay gittik analiz verdik. Ve yine... Offf buda boş işte olmiicak dedik. 6 aydan sonram bizi aradılar ve dediler ki hemen irana gelin. Yine birazda olsa umut yarandı işte. İrana gittik! Yine analiz analiz analiz... 3 gün geçti hastaneye çağırdılar. (Bunu yazarken gözlerim doldu) Hastaneye gittik doktorlar güzel haberi verdiler
Yarın ameliyyat olucaksınız dediler. Çok sevindik tabiki. Ama yinede inanması kolay diyil! Hastaneye yattık. Ve sabah açıldı bizi kaldırdılar giydirdiler ve ameliyata girdik O gün inandık ameliyyat olucağıma. Annem, canım Annem♥️ O verdi bana böbreğini. 1 saniye bile düşünmeden önce ömrünü sonram canını verdi♥️ Ameliyata girmeden önce yalnız Annem için dua ettim. Eyer birşey olucaksa bana olsun ANNEME diyil. Çok Şükür ikimizede hiçbir şey olmadı Sapasağlam çıktık! Çok Şükür herşey çok iyi çok iyiyim bende ailemde. Şimdi ameliyatımın 6 ayındayım herşey mükemmel.Ömür boyuda İNŞALLAH böyle olur. Şimdi 18 yaşındayım Canım Annem hakkını ödeyemem. Senin sayende bu gün mutluyum 1 saniye bile düşünmeden önce ömrünü sonramsa canını verdin bana. Tabiki babamda♥️ Bazı anneler ve babalar bunları yapmaz hepimiz biliyoruz bunu. Önce ALLAHA sonramsa Anneme Babama ve teyzemin eşine teşekkür ederim! Onların sayesinde şimdi çok iyiyim. Ve doktorlarımada teşekkür ederim!