Nerden başlayacağımı bilmiyorum. En mantıklısı en başından başlamak...
İkimizde aynı yerde çalışıyorduk. Ama ikimizde birbirimize sevgili gözüyle bakmıyorduk. Benim de o zamanlar çıktığım biri vardı. Kuzenim bir gün bana "o seni seviyor" ona da "o seni seviyor" diye yalan söyledi. Ama biz gerçeği biliyorduk.
Neyse iki üç gün geçti ve ben sevgilimden ayrıldım. Ayrıldıktan sonra onunla konuşmaya başladık. İlk 3 ay beni sevmiyordu ve bu yüzden benimle sevgili olmak istemiyordu. Benim de saygı duymaktan başka çarem yoktu. Her gün acı çekiyordum. Her gün aşkından eriyip kül oluyordum. Hatta onu bu yüzden "gelmeyenim" diye kaydetmiştim. Neyse 3 ayın sonunda 13.09.18 de sevgili olduk. Pek görüşmezdik zaten. Sonuçta aynı yerde çalışıyorduk. Gerçekten bana bağlandığını hissediyordum. Sesimi 1 dakika duymasa dayanamayacak gibiydi. 01.12.18 de kendi aramızda bi söz taktık. Nasıl mutluyum anlatamam. Kısa giyinmeme hep kızardı. Veya fazla sigara içmeme. İlk 9 ay herşey çok güzeldi. Hiçbir şekil ayrılamıyorduk. Sonra dan iftira atıldı bize ve bizde bizi bilen herkese ayrıldık dedik ama ayrılmadık. Bi annem biliyordu bide onun ailesi. İlerleyen zamanlarda gerçekten ayrıldık. Benim içimde hep bir ses vardı doğum günümde ölücem diye. Gerçekten öldüm. Ama bedenen değil ruhen. Çünkü tam da o gün ayrıldık. Yapmaması gereken birşeyi yaptı ve ayrıldık. Ama 1 hafta sonra tekrar barıştık. Eskisi gibi olmaya çalıştık. Uyurken bile görüntülü konuşurduk. Bu defa da o ayrıldı. Hem de sebepsiz yere. Ayrıldığı gece bitti benim için dedim ve içimde bitirmeye çalıştım. Öyle de oldu. 2 gün sonra yazdı tekrardan olabiliriz diye. Ama dönmek istediğim halde dönemedim. Biliyorum onu çok seviyorum ama yapamıyorum. Tekrardan güvenemiyorum. Şimdi ise araftayım. YA DÖNÜCEM YA DA BİTECEK...
Ama en güzeli de içimde hep "GELMEYENİM" olarak kalması....