Bazen hayat ona simülasyon gibi geliyordu. Sıradanlık onu sürekli kendinden uzaklaştırıyordu. Bazen düşünüyordu... Ya yaşadığı hayat hayalse ve bir gün 'gözüm dalmış' deyip gerçeğe dönecekse? Belki de rüyadır, uyanması lazım...
Bazı geceler zor oluyordu. Bazı geceler ise umutlu. Nefes alması bile imkansızken yıldızlar kalbini aydınlatıyordu.
Dışarıda yağmur yağıyordu. Sahi ne çok severdi yağmur damlalarının elinde kalmasını. Ona gerçeği hissettirirdi. Rüzgarı yüzünde hissedince gözlerini kapatırdı. Saçları dalgalanır, kokusu yayılırdı. Sevdiği şeyler sınırlıydı. Sıcağı severdi, gökkuşağını, resim çizmeyi, hayal kurmayı ve koşmayı severdi, çevresini koşarken net görmemesi onun için kaçış yoluydu belkide. Kendinden, kalbinden, hayattan...
Bitkileri severdi, konuşurdu bol bol onlarla. Çünkü bilirdi yalnızlık sadece insana has bir duygu değildi.
Bitkilerde yalnız hissedebilirdi. Kocaman balkona bir saksı koyup yeşermesini beklemek onun için yatağında yalnız uyuyup mutlu olmaya çalışmak gibiydi. Eksik birşeyler her zaman vardı.
Hiç bilmediği yanlarını bulmak istiyordu, kendi olmak istiyordu, kalbini dinlemek, susmak ve hissetmek istiyordu. Belkide değerli olduğunu kendine hatırlatması gerekirdi. Varlığının bir anlam ifade ettiğini bilmesi lazımdı. Bu gerçek ona çok uzaktı. Çünkü soğuktu, uzaktı, kapalıydı herkese karşı, sevgisizdi...
İnsan kendine elbette yeterdi. Bunu biliyordu fakat başkasını tamamlama şansı varken neden tek olmayı seçmeliydi? Birini sevmek onun için zordu çünkü sevgiyi tanımlayacak birşey yaşamamıştı. Bildiği şeyler elbette vardı. Kendi benliğini ararken başkası olamazdı. Aynanın karşısına geçti ve her gün içten içe boş gözlerle sorduğu o soruyu sordu; Kimsin sen?