Kedim asla yatak odasında ki dolabın yanına gitmezdi.
Bir gün gitti, ve asla geri dönmedi!
Kullanmadığımız odanın kapısı devamlı çalıyor gibi olurdu!
Paranoyaklaşıyorum derdim, artık açmaya karar verdim.
Çalan yine bendim!
Kalp krizinden sonra her şey tuhaflaşmıştı.
Hava biraz soğuktu, ve etrafımızda tanıdıklar vardı,
derken bir ferman çekildi, ve öldüğümü anladım.
Daha kötüsü ölümün ne olduğunu. Sonsuza kadar vücudun içinde hapsolma.
Acaba yüz yılar önce ölenler halen kurtulmaya mı çalışıyordu?
Orada olmayan birisi, sizi izliyormuş gibi hissettiğinizde, midenize giren o tuhaf kramplar ve kasılma kadar güzel bir şey yok. Sonunda fark edilmiş olmak, çok güzel!
Geceleri mezarlıkta yürümekten nefret ediyorum, çünkü gerçekten çok karanlık, ve kendi mezarımı tekrardan bulmak zaman alıyor!
Yeni kız arkadaşım ile beraber caddenin karşısından geçip eve geldim, ve onu babamla tanıştırdım.
Babam bana korku dolu gözlerle bakıyordu, ve şöyle söyledi;
Hangi arkadaş?
Kızım sabaha kadar ağlamaya, ve çığlık atmaya devam ediyor!
Mezarına gidip, ona susmasını söylüyorum, ama yardımın dokunmuyor.
O günden beri doktorum bir daha asla adım atamayacağımı söylemişti,
ancak saatim her gün on bir adım attığıma dair bana uyarı gönderip duruyor!
Gece uykuda olmam gereken zamanda.
Gecen gün telefonla oynarken galeriye girdim, ve benim uyurken çekilmiş bir fotoğrafım vardı!
Sorun şu ki, evde yalnız yaşıyorum.
Uzun bir büyük ardından kız arkadaşımı, bebeğimizi beşiğine yatırırken buldum.
Hangisi daha korkunç bilmiyorum. Ölü kız arkadaşımı ve ölü doğan bebeğimizi görmek mi? Yoksa birinin daireme gizlice girip, onları buraya koyduğunu bilmek mi?
Bir eli ile çığlıklarımı susturup, diğer eli ile uzun ve iğrenç tırnaklarını göğsüme geçirirken son hatırladığım saatin gece 12:07’yi göstermesiydi! Nefes, nefese kalktığımda sadece bir rüya olduğu için rahattım, ama saatin 12:06 olduğunu fark ettiğimde gardolabın kapısı gıcırdayarak açıldı
Sabah parmağımda evlilik yüzüğümle uyandım. Üç yıl önce eşim öldüğünde onu yüzükle beraber gömmüştüm!
Annenin seni aşağı çağırdığını duyuyorsun, tam merdivenlerden aşağı inecekken dolabın içinden bir ses;
Bende aynısını duydum hayatım, sakın aşağı inme!
Bir gün yanlışlıkla tanımadığım bir numaraya mesaj attım.Geri cevap verdiğinde ise benim iki ismim ve soyadımı kullanmıştı!
Üzerimde en sevdiğim pembe elbise ve mor anlamsız porselen gözlerle lafta oturuyordum.
Neden orada olmak zorundaydım ki!
Canavarlardan korkmayın, onları arayın. Sağınıza bakın, solunuza bakın, yatağınızın altına bakın. Gardolabınızın arkasına, yada içine, ama asla yukarıya bakmayın, çünkü görülmekten nefret ederler!
Sırıtan bir surat penceremin önündeki karanlıktan bana baktı, on dördüncü katta yaşıyorum. Bu büyük evde yıllarca yalnız yaşadıktan sonra kiramdan anımsadım. Bu süre içinde açtığım kapılardan çok çok daha fazlasını kapatmıştım.
Bir karanlık odada bebeği ayağımda sallarken üzerinde belli belirsiz gölgeler oluşuyor. Derin uykulu olan bebeğim ise aniden kikirdemeye başlıyor.
Keyifli bir rüya görüyordum, sonra birden ürkütücü bir sesle uyandım. Bir süre sonra mezarımın üstüne atılan toprak sesleri, çığlıklarımı bastırmaya başlamıştı.
Cama tıklama sesi ile uyandım, ilk başta pencereden geldiğini sanmıştım ama yine aynadan geliyordu.
Kedi ve köpekler ile büyürken kapıda tırmalama sesi ile uyumaya alışıyorsun. Asıl sıkıntı veren kısım, ben artık yalnız yaşıyorum.
Saatlerdir beni izliyor, bazen bilgisayar ekranından yansımasını yakalıyorum ama dönmeye cesaret edemiyorum.
Sonunda onu karanlıkta yakaladığımda, yüzeye geri döndüm. Su yüzeyinin ne kadar çabuk dolabileceği unutmuşum.