Kriz
"O zaman kitaba, Amaya bir müddet sonra nedensiz bir şekilde geri eski haline döndü falan yaz dayı. " Demişti Katrina.
"Olmaz. Bu kitabı bekleyen kim bilir kaç kişi var. Bu sonu görünce onlara ne diyebiliriz? " Demiştim. Düşüncelere dalmış bir şekilde.
"Herşeyi açıklayalım. "
"Nasıl açıklayacağız Katrina. İkimizi de deli hastanesine yatırırlar."
"O-o da doğru." Dedi Katrina biraz durdu ve devam etti " O kadın her an tekrar gelebilir. Ona da açıklayamayız. Ne yapacağız? "
"EVRAKA" diye bağırdım. Katrina aniden sıçradı "özür dilerim. Ne yapacağımızı buldum. " Der demez elime hikayemi ve bir kalemi aldım, yazmaya başladım;
Katrina babası sayehatte olduğu için evde tek kalmıştı. Aniden kapı çaldı. Gelen bir kadındı. Onu çocuk esirgeme kurumuna götürmek istiyordu. En azından babası gelene kadar orada kalacaktı.
"Annem yanımda görmüyor musunuz? " Dedi Katrina. Oldukça şaşırmıştı.
"Ahh tatlım. Annen öldü. " Dedi kadın. Katrina affalladı.
"H-hayır o burda. " Diyerek göz yaşları içinde annesine sarıldı. Kadın hiç hareket etmiyordu artık, gözünü bile kırpmıyordu.
"Hanfendi iyi misiniz? " Diye sordu Katrina.
"A-anneniz az önce burada değildi. Ş-şimdi burada. " Dedi kadın affallamıştı.
"Ben de size aynısını dedim az önce. Annem hep buradaydı. "
"Size bir şey olmuş. Siz büyücüsünüz. Ü-üzgünüm ben, ben yanlış gelmişim. " Dedi ve oradan koşarak uzaklaştı.
"Anne o seni neden görmedi. " Dedi Katrina, annesinin gözünün içine bakıyordu.
"B
Tam annesinin ne dediğini yazacakken kapı çalmıştı. Açtım. Yine o kadın.
"Efendim siz kimsiniz. Katrina Hanım'ın dayısına çok benziyorsunuz. " Dedi kadın. Durdum, yaklaşık iki saniye sonra
"Bende onun dayısıyım. İkizim ölünce Japonya'dan buraya ilk uçakla geldim. " Dedim.
"Haaa. Katrina sen demek bunu kastediyordun." Dedi kadın, Katrina'ya bakıp gülümsedi ve devam etti "ııı rahatsız ettiğim için kusura bakmayın efendim. İyi akşamlar. " Dedi kadın ve arkasını dönüp gitti.
"İ-inanmıyorum. Gerçekten kitaba ne yazarsan o oluyor. Dayıı ben şuan rüya görmüyorum değil mi? " Dedi Katrina düşecek gibi oldu son anda toparladı.
"İkimiz de aynı rüyayı göremeyiz. Öyle değil mi Katrina? " Dedim kapının arkasından baka kalmıştım.
"AAAAAAAAAAAAAA" diyerek bir sevinç çığlığı attı Katrina. Sesi gerçekten çok tizdi.
"Ne oldu? Bunda sevinecek bir şey yok ki? " Dedim. Gözümü daldığım yerden Katrina'ya çevirdim.
"Nasıl yok dayı, yıllardır hayalini kurduğum gibi bir macera yaşayacağız. En azında bir müddet boyunca hayatım hiç de sıkıcı olmayacak. " Dedi heyecandan zar zor konuşuyordu. Aniden gülmeye başladım ama bir psikopat gibi gülüyordum. Katrina bir iki adım uzaklaştı.
"D-dayı iyi misin? " Diye sordu ama onu çok korkutmuştum. Ağlamaya başladı. Bense gülmeye devam ediyordum.
"DAYI, DAYI, DAYI KENDİNE GEL, DAYI. " diye bağırmaya başladı Katrina. Ben ise onu duymuyordum sesim tüm malikanede yankılanıyordu [söylemeyi unuttum. Başrol karakterimiz (ismi Ateş) çok ünlü bir yazar olduğu için zengin ve zenginliği sevmemesine rağmen Katrina'yı mutlu etmek için malikanede yaşıyor]. Aniden sustu.
"D-dayı iyi misin? " Demişti Katrina, korkudan hareket bile edemiyordu.
"E-evet ama bana ne oldu bilmiyorum. " Dedim aslında ona yalan söylemiştim.
"Dayıı kitaba da birşey yazmadın. Ne oldu sana böyle?" Göz yaşlarını eliyle silmişti. Bir iki adım yaklaşmıştı. Yani eski yerine gelmişti. Ona sarıldım. Karşılık verdi. Ayrıldığımızda
"Ne olduğunu bilmiyorum canım. Senin ödevlerini yok mu? Hadi odana git bakalım. " Dedim.
"Peki dayıcım. " Dedi Katrina ve odasına çıktı. Olamaz yine kriz geçirmiştim. Hemde Katrina'nın yanında. Artık ona herşeyi açıklamam gerekiyordu galiba. Katrina yanıma gelmişti. Ben o sırada merdivende oturuyordum ve nasıl anlatacağımı düşünüyordum.
"DAYII. İyi misin? Yaklaşık bir saattir burada oturuyorsun. " Dedi. Aniden kendime geldim.
"E-evet iyiyim, dalmışım sadace."
"Peki. Ben çıkıyorum o zaman. " Dedi Katrina Tam arkasını dönecekken.
"Dur canım. Hadi gel, beraber verandaya çıkalım. " Dedim. Kabul etti. Beraber arka taraftaki verandaya gittik ve oradaki koltuklara oturduk.
"Ne oldu Dayıcım. Beni neden buraya getirdin? " Dedi Katrina, şaşkınlıkla. Aslında belli etmemeye çalışsa bile biraz çekiniyordu ve endişeliydi.
"Sana çok önemli bir şey söylemem lazım ama nereden başlayacağımı bilmiyorum. " Dedim.
"Çok klasik olacak ama en baştan başla dayıcım. " Dedi
"Annen ile baban öldüğünde ben de ölmüştüm, yani ruhum ölmüştü. Çünkü anneni (başrolün -Ateş'in- kardeşi) çok seviyordum. Onun öldüğünü geç öğrendim. Mezarına gittiğimde neredeyse bayılacak gibi oldum. Sonra yaşadığımız güzel günler aklıma gelince gülmeye başladım. Aynı bir psikopat gibi gülüyordum. Kitaplarımı yazmıyordum. Kimseyle konuşmuyordum. Yaklaşık iki hafta sonra sen geldin. Ben yeniden hayata döndüm. Kitaplarımı yeniden yazmaya başladım. Sen burada olduğundan beri yani dört yıldır kriz geçirmiyordum. Taki bir saat öncesine kadar... Yine gülmeye başladım. Amacım seni korkutmak değildi canım. Çok özür dilerim. " Dedim üzülmüştüm.
"Dayı bana neden bunu daha önceden söylemedin?"
"Seni üzmek istemedim. Hemde dört yıldır olmayınca geçti sanmıştım." Dedim. Katrina kalktı ve bana sarıldı. Bende ona. Bir müddet sonra gülerek eve girdik. İkimizde odamıza gitmiştik.