Yaklaşık 3 yıl kadar önce benim porselen bir bebeğim vardı. Onu çok severdim. Fakat önünden geçtiğim her dakika sanki beni izliyormuş gibi olurdu. Yani gözleri benimle birlikte gelirdi sanki. Ama aylarca göz yanılgısı diye kendime teselli verdim. Evde yalnız olduğum bir akşam ben içerde televizyon izliyordum. Birden odamdan bir tabak kırılma sesi gibi bişey geldi ardından plastik bir şeyin düşüş sesi geldi. Ben elime sert bir cisim alıp odayadoğru yavaş yavaş yürüdüm odaya geldiğimde bebek yerinde yoktu. Ben çok korkmuştum hemen annemi aradım açmadı bende babamı ve ardından ablamı aradım ama kimse açmadı. Geceyarısı olduğu için ve ben 12 yaşında bir velet olduğum için dışarı çıkmadım. Acayip şekilde korkuyordum. Daha sonra yatağın arkasına bakma isteği geldi birden ve bende korkarakda olsa baktım. Bebem oradaydı benim elim ayağım titriyirdu. Cam açıktı bende hiç düşünmeden hızla bebeği alıp camdan dışarı fırlattım. Ve koşarak odadan dışarı çıktım. Annemler gelene kadarda sırtımı duvara yaslayıp televizyonuns esini son ses açıp beklemeye başladım. Annemler geldi ve ben ablamla birlikte odaya girdik. Bebek yerinde duruyordu. Bende bunh annemlere söylemedim ama bebeği odamdan dışarıya çıkardım. Sonradan öğrendim ki bizim o zamanlar yaşadığımız evde 8 yaşında bir kız çocuğu kendini benim odamda camdan dışarı atmış. Hemde tam bebeği bulduğum yerin tam yanındaki camda. Bende bunu öğrendikten sonra annemlere söyledik ve annemler böyle şeylere inandığı için o evden taşındık ve bebeği de evine yani o evde bıraktık.