Kendimi ve hayatımı netleştirmiş biriyimdir.
Hayatımda ki insanlar , hayatımda ki kurallar her zaman için net olmuştur. Ve bunları asla değiştirmeyen kaidelerim vardı.
Sevginin var olduğuna inanmayı bir kenara bırakın,sevgi nasıl bir şey onun nasıl olduğu hakkında en ufak bir fikrim dahi kalmamıştı.
Biri nasıl sevilir yada biri tarafından sevilmek nasıldır , biri ile iyiyi kötüyü acıyı tatlıyı paylaşmak nasıl bir histir unutmuş durumdaydım.
Birinin elini tutmak birinin gözlerine bakmak birine sarılmak bunların verdiği değer verdiği duygu nasıl unutmuştum.
Her şeye tamamen inancımı yitirmişken , hayatımı sadece düz kontağa alıp yaşamaya başlamışken bir anda bir eğim olmaya başladı.
Hayatın hızı yükselmeye , ivmesi değişmeye başlamıştı.
Bana baktığında gözlerinin içi gülen , ona baktığımda kalbimin ritmini değiştirmeye başlayan bir duruma gözlerimi açmaya başladım.
Ama hala bile seni seviyorum kelimesini duyarken ve karşımda ki insan bunu bana hissettirmeye çalışırken içimde ufak bir boşluk devam ediyor.
Gerçekten seviyor mu gerçekten beni hayatında ve hayatının devamında istiyor mu?
Önemli olan birlikte iken bize negatif yükleyen her şeye herkese karşı direnebilir miyiz ?
Hayatımızı sadece iki kişi üzerine kurup diğerlerini diskalifiye edebilecek miyiz?
Ben çok yorgun hissediyorum. Ve yorulmaya devam ediyorum.
Sanki en güzel hikayemin sonunda bir fluğluk hissediyorum.
Ve bu his aklımda kalbiminde önüne geçmeye başlayacak diye korkuyorum.
Çünkü hayatım da ki insanın hayatın da ki insanlar bu aralar canımı sıkmaya başladı.
Her şey herkes üst üste geliyor..
Dayanamayacak hal alıyor.
Dua etmekten başka bir çare bulamıyorum.
Deniyorum ayakta kalmaya çabalıyorum fakat başaramıyorum.
Muhakkak sendelemeye başlıyorum.
Ellerimi ayaklarımı ve en önemlisi kalbimi hissetmiyorum..
Allah'ın bana yardım etmesini istiyorum.
Sevdiğim ile güzel bir geleceğe sahip olmak istiyorum..
Yorulmak istemiyorum artık.