– Atan çoxdan gedib. Sən günorta gedəcəksən onun yanına. Dedi ki, Bəşir
qalsın, günorta yeməyimi gətirər. – Anam narahatlığımı sezmişdi ki, sakit danışaraq
məni razı salmağa çalışırdı. – Gəl. Sən də yeməyini ye.
Asta addımlarla eyvana çıxaraq stola yaxınlaşdım. Stula əyləşib çaydan bir
qurtum alaraq yeməyə başladım. Səhər yeməyini bitirdikdən sonra stuldan qalxıb
anamın yanına getdim. Somavorı odlamaqla məşğul idi. Məni görüb əlindəki maşanı
yerə qoydu.
– Yeməyini yedin?
– Ha.. – Gülümsəyərək qarşılıq verdim.
– Onda get biraz gəz. Günortaya yaxın gəlib atana yemək apararsan.
Anamın yanından ayrılaraq həyət qapısından küçəyə çıxdım. Hava
aydınlaşmış, kənddə çoxdan canlanma başlamışdı. Aşağı düşərək kəndin mərkəzinə
doğru addımlamağa başladım. Bizim Malavar kəndi elə də böyük bir kənd deyildi.
Kəndin bir başından o biri başına tez vaxtda çatmaq mümkün idi. Üç tərəfi dağlarla
əhatələnmiş bu kənd çay kənarında yerləşirdi. Dağıt çayının yay aylarında suyu
azalsa da, payızın gəlməsi ilə o da coşub daşırdı. İndilərdə suyu yavaş-yavaş
azalmağa başlamışdı belə. Kəndin mərkəzinə çatmağıma az qalmışdı. Dar dalandan
keçərək torpaq yolla gedir, ara-sıra başımı qaldıraraq günəşə baxmağa çalışırdım.
Hava həddindən artıq isti idi. Kəndin mərkəzinə çatıb Mehdinin kişinin dükanından
sola döndüm. Mehdi kişi ilə göz-gözə gəlsək də, həmişəki kimi özünü görməməzliyə
vurmuşdu. Gözümü açandan Mehdi kişini burda görmüşəm. Balaca dükanın içində
bütün günü oturar, gəlib-gedənə bir şeylər satmaqdan çox onlarla söhbət edərdi.
Balaca dükanın içindən bütün dünyanı görürdü. Hər yerdən məlumatı var idi. Arabir
dükanın yanında oturar, onun dükana gələnlərlə söhbətlərinə qulaq asardım. Ancaq
çox vaxt dükanın yanına belə yaxınlaşmağa qoymazdı məni. Uzun çənəsini qaşıya-
qaşıya deyinər, sonra yenidən dükanına girib kiçik pencərədən ətrafı seyr edərdi.
Dükanı keçərək uşaqların futbol oynadıqları meydançaya tərəf getdim.
Çoxdan oyuna başlamışdılar. Onlardan bir qədər aralı, otun üstündə oturub onları
izləməyə başladım. Uşaqlarsa topun arxasıyca düşərək gah o yana, gah da bu yana
qaçır, topu rəqib qapıdan keçirməyə çalışırdılar. Birdən uşaqlardan biri topu zərblə
vuraraq mən tərəfə atdı. Top başıma dəyərək məni yerə yıxmışdı. Başım ağrısa da,
yerimdə qalxaraq uşaqlara gülümsədim.
– Ə sən öl, bu gicdi. Başına top dəyir, yenə də gülür. – Uşaqlardan biri məni
göstərərək dedi.
– Dəlidi də. – Digər uşaq dedi. – Bəşir, topu at tez bura.
Qaçaraq ağacın dibindən topu götürüb onlara tərəf tutdum.
– At daaa. Tez ol! – Sarışın uşaq qabağa gələrək qışqırdı.
İki əlimlə topu onlara tərəf atdım. Uşaqlardan biri topu tutanda gülərək iki
əlimi də bir-birinə vurdum. Ancaq onlar heç buna fikir də vermədilər. Geriyə dönüb
yenidən öz oyunlarına davam etdilər. Mənsə yenə otun üstündə oturaraq onlara
baxmağa davam etdim. İndiyə kimi heç vaxt futbol oynamamışdım. Bəlkə də
bacarmazdım deyə məni oynatmırdılar. Heç mən də istəməmişdim.
Uşaqlar elə hey topun arxasıyca qaçırdılar. Mənsə artıq onlara baxmaqdan
bezmişdim. Ayağa qalxaraq evin yolunu tutdum. Atamın yanına getməli idim. Anam
elə demişdi. Yenidən Mehdi kişinin dükanına çatıb sağa döndüm. Dar dalandan