Bölüm 1- Qarşılaşma
Günümüz..
Addım. Bir addım. Bir addım yenidən. Sonra bir
addım daha. İçki şüşəsini qaldırıb dodaqlarına
gətirdi. Sonra irəliləməyə davam etdi.
Dama qalxanda künc tərəfə doğru irəlilədi. Künc tərəfə
gəldiyində aşağıya baxdı. İnsanlar necə də
balacadılar. Balaca və dəyərsizdilər. O, həyatında
dəyərli olan nə var idisə, hər şeyi itirmişdi. İndi
yaşamağın nə mənası vardı?. Yenidən içki şüşəsini
dodaqlarına götürdü və aşağıya yenidən baxdı.
İnsanlar, işıqlar, maşınlar, binalar.. Hərşeydən
nifrət edirdi. Nəyi qalmışdı arxada? Bu dəyərsiz
canı? Canının nə qiyməti var idi ki, bu saatdan
sonra? Yavaşca ayağa qalxıb, aşağıya tərəf
yaxınlaşdı.
İnsanlar. İnsanlar hər şeydən xəbərsiz necə də
yaşayırlar. İçki şüşəsini son dəfə də dodaqlarına
götürdü. Şüşəni aşağı tulladı və necə
uzaqlaşmağının şahidi olmaq istədi. Birazdan özü
də elə olacaqdı.
" Bu dəyərsiz həyatı sonlandırmaq vaxtıdı" - deyə
mızıldandı. Son bir dəfə də nəfəsini ciyərlərinə
çəkdikdən sonra gözlərini yumdu...
2010...
Qulağında telefonu bir o tərəf bir bu tərəfə
döndərib dayanırdı cavan oğlan. Sabahdan bəri
yoldaşına zəng edirdi amma düşə bilmirdi. Çox
narahat idi. Başına birdən bir iş gələr deyə
düşünürdü. Ona bir şey olsaydı necə yaşaya
bilərdi? Anidən açar səsini eşidib qapıya tərəf
qaçdı və qapını açdı. Qarşısında yoldaşını gördü.
"Mələk" - dedi cəld və qaşqabaqlı halda. Bir az
gözlədikdən sonra qapının yanından çəkilib,
yoldaşının içəri keçməsinə icazə verdi. Sakitcə
qonaq otağına keçdilər. Yoldaşı ən sonda ərinə
doğru xəcalətli baxışlarla baxırdı.
"Raul mən" - sadəcə bu sözü deyə bildi. Raul cəld
şəkildə sözünü kəsib danışmağa başladı.
"Sabahdan bəri sənə zəng edirəm" Hardasan sən?
Sənə bir şey olar deyə ağlımı yedim. Məni xəbərsiz
necə qoya bilərsən Mələk? Ümidvaram ki, məntiqli
əsasın vardır, amma nə olursa olsun cəzasız
qalmıyacaqsan. Mələk ona yaxınlaşıb əlinnən
tutdu. Gülüş hədiyyə etdi yoldaşına. Fəqət, Raulun
sakitləşməyinə yetməmişdi bu gülüş.
Bəli, məntiqli bir cavabım var sənə- Mələk dedi
"Səni eşidirəm". Səbrsizcə gözləyirəm ki, görəsən
nədir sənin məni saatlarca xəbərsiz qoymağın.
Qarşısında dayanan Mələk daha çox gülümsəməyə
başladı. Raul isə yerindəcə donub qalmışdı ki, bu
qədər gülümsəməli nə var burda.
" Hamiləyəm mən" - Mələk dinləndi.
" Başa düşdüm hamiləsən amma bu məntiqli bir
səbəb deyil" - cəld şəkildə Raul dilləndi. Bir qədər
tərəddüd etdi. Nə dedi o? Hamiləyəm? Zamanın
dayandığını hiss etdi. Onun mələyi hamiləydi.
Onun yoldaşı qarnında bir parça daşıyırdı. Elə bir
möcüzəvi bir şey idi ki, Raul göz yaşlarını saxlaya
bilmədi. "Hamiləsən" -? deyə fısıldadı.
Mələk onun göz yaşlarını silib, başını salladı.
"Övladımız olacaq" - dedi. Yoldaşını öpüş atəşinə
tutdu. "Mən ata olacağam" - deyə qışqırmağa
başladı Raul.
Gənc ailənin gülüşləri bir-birilərinə qarışmışdı.
"Səni çox sevirəm" - Raul yoldaşına söylədi. Mələk
Raulun üzünü əllərinin arasına aldı.