Nasıl ve nerden başlayacağımı bilmiyorum aslında...
Belkide en başından başlamak gerek şimdi geçmişe dönüp baktığımda hissettiğim duygular tarifsiz evet işte böyle başladı bizim hikâyemiz. Küçüklükten beri arkadaştık biz samimi değildik ama aynıydık aynı düşünceler, aynı duygular, aynı umutlar. Bir dizi sayesinde fazla samimi olduk sadece bir dizi... işte ne olduysa o dizi sayesinde oldu biliyorduk ikimizde dizi bitince arkadaşlıkta bitecekti arkadaşlığımız dizinin üzerine kuruluydu çünkü sonra okullar açıldı ve soğukluk girdi aramıza hep samimi olmak istiyorduk ikimizde ama başaramıyorduk kardeşim gibi seviyorum onu canımdan bir parça. Biz hep sosyal medya üzerinden konuştuk evlerimiz karşı karşıya iken biz yüze yüze bakamazdık nedeni ni hâlâ ikimizde bilmiyoruz hep konuştuk ne yapabiliriz neden böyleyiz ama maalesef ne konuştuysak fayda etmedi sonra akışına bıraktık her şeyi ve bi gün öğle yemeğini okul da yedim o da okulda kalmış o gün yanına gittim önce oturduk başımı önün omzuna yaslamak istiyorduk ve yasladım sonra arkadaşım dönüp bana hep bu anı bekledim dedi yemek yedikten sonra oturduk öyle baya hertesi gün o adım attım daha sonra daha iyi anlaşmaya başladık her şey o kadar güzel di ki her şey çok iyi di sonra okulda beraberdik bize okul öğleden sonra yok dediler bizde bu fırsatı kaçırmayalım dedim başladık gezmeye çok güzel zaman geçirdik dedim ya onun la biz aynıyız diye ikimizinde aklından aynı şey geçer ama söylemezdik biz birimize eve gitmeye başladık sonra ve bana dönüp seni seviyorum dedi işte o an anladım başarmıştık sonunda...