Payızın gəlişi ilə ağaclar yarpaqlarını tökməyə başladı.Təbiətin qızılı,sarı rəngləri bir başqa abu-hava yaradırdı.O gün çox xoşbəxt olan Anastasiyanın içində daha fərqli bir hiss var idi.Sanki bu gün fərqli olacaqdı.Ürəyi sıxıldı... Çölə çıxdı....Sanki balaca uşaq imiş kimi atılıb düşməyə başladı.Sanki belə edərək hər kəsə sevgi paylayırdı.....Və çox sevincli idi....
Amma Yolda gedərkən birdən biri ilə çarpışar və ikisidə yerə yıxılar.Hər ikisidə yaralanar.Qalxmağa çalışarlar və sonra....Hər ikisidə ilk baxışda aşiq olar...Ama bildirməzlər.Eyni məktəbi, Eyni universiteti bitirərlər...Ama ağızlarında almazlar...o günə qədər....Artıq dözməyən Edım Anastasiya onu sevdiyini deyir və utanaraq qızarır , gözlərini gizlətməyə çalışır....Ancaq qızda" məndə səni sevirəm" dedikdə bir arxayınlıq yaranar.Özünü saxlaya bilməz...Onu sıkı-sıkı qucaqlar.Beləce ürəkləri bir-birinə açılar.Artıq öz güvənləri vardı.Bir-birlərini çox sevərlər.Həmdə çox...
Bir gün Edım Anastasiyaya evlilik təklif etmək üçün onu retorana dəvət edər.Təbii Anastasiyanın heç nədən xəbəri yoxdu.Əsəs olanda bu idi.
....Onla artıq oturublar və söhbət edirlər.Edım münasib vaxt arayır....Tapırda....."Anastasiya....bu qarmaşıq olan həyatın yollarında mənimlə bərabər olmağa nə deyirsən..?"
Anastasiya nə həyacandan nə deyəcəyini bilmədi....Ağladı..başıyla "hə" cavabı verdi.
İki aşiq bir-birinə sarılır....Sonra restorandan çıxırlar...Maşına minirlər ....Yol boyu romantika dənizində üzürlər....Ama...Birdən Edım idarə etməni itirər...Qarşıdakı uçuruma düşər maşın...Hər ikisidə ölər ...əl- ələ...Anastasiyanın başı Edımın çiynində....Qəbirləri yan-yana qoyulur üzerinede "Sevdilər dəli kimi, ama qovuşmadan öldülər yazılar...."