Merhaba. Bu hikayede gerçek ismimi söylemek istemediğim için adıma beril diyeceğim. Oturduğum mahallede yakın olduğum birkaç arkadaşım var. Adları (gercek isimleri değil) Umut Defne ve Poyraz. Genellikle hergün bize çok yakın olan parka iner ve orası sanki bizimmis gibi bizden yaşça küçük çocukları korkuturduk. Birgün Umut sıkıldığını ve bisikletlerimiz ile tura çıkıp çıkamayacağımızi sordu. Herkes bu fikri sevmişti. O sıralar 14 yaşında bir ergendik ve ne düşündüğümüzü anlayamıyoruz. Sanırım biraz fazla uzaklasmış olucaz ki daha önce görmediğimiz bir tünele veya mağara gibi bir yere geldik. Poyraz oraya girmek istedi ve bizde hayır demedik tabi bizde arkasından geldik. Bisikletleri olsası bir durumda hemen kacmamız için yakına bir yere bıraktık. İcerisi rutubet ve nem kokuyordu ve birazda ürkütücüydü. Çok karanlıktı bizim içimizde telefonu olan o zamanlar sadece bende ve Umut'ta vardı. Telefon ışıklarıni açtık ve dolaşamaya başladık. Birbirimizden biraz ayrı geziyoduk. Ben çok uzaklaştığımızı fark ettiğim an diğerlerine söyledim. Poyraz ve Umut geri dönelim dediler ama Defne'den ses çıkmadı bende telefonu etrafa tutarak Defne'ye seslendim. Ama yine ses çıkmadı korkmaya baslamıştık. Poyraz bir tarafı gösterip orada biri var diye bağırıyordu ama aslinda orda kimse yoktu yada biz göremiyirduk. Poyraz bir anda kapıya doğru arkasına bakmadan koşmaya başladı. Bizde arkasından tabii. Sonunda bisikletlere ulaştik ve hemen binip oradan uzaklaşıp birdahada oraya yaklaşmadık. Defneden ise 4 yıldır hiç haber alınamadı