Çaresizce bekliyoruz bazen hiç birşey yapmadan çünkü çabalamak artık değiştirmiyor hayatın sana verdiklerini,dikenli tellerle sarılı ruhumuz ağlamaklı gözlerimiz,kayboluyoruz gecelerde kayboluyoruz karanlığın koynunda.bir sesle irkiliyoruz ansızın,kulaklarımızda yankılanıyor,bir melodi geçmişi andırıyor o mutlu günleri iki damla göz yaşı düşüyor,tüm bunlara rağmen o mutlu günler gelmiyor hiç birşey değişmiyor.umut yok biliyoruz,herşeye rağmen varolmaya hayalkırıklığına devam ediyor hayat oysaki umut yok biliyoruz peki bu kurduğumuz hayaller neyin nesi?çünkü;insan en çok kendini kandırıyor hayat denen bu girdapta.kendinden başka herkesi düşünenler yaralandıklarının ve ölmek üzere olduklarının farkına bile varamazlar çünkü başkasının acısını hissediyorlar.